نمیدونم - احسان خواجه امیری

ازین زندگی خالی منو ببر به اون سالی

که تو اسممو پرسیدی به روزیکه منو دیدی

به پله های خاموشی که با من روبرو میشی

یه جور زل بزن انگاری نمیشه چشم برداری

ازین اشکی که میلرزه منو ببر به اون لحظه

به اون ترانه شادی که تو یاد من افتادی

به احساسی که درگیره به حرفی که نفس گیره

ازین دنیا که بی ذوقه منو ببر به اون موقع

ازین دوری طولانی منو ببر به دورانی

که هر لحظه تو اونجایی زیر بارون تنهایی

منو ببر به اون حالت همون لحظه همون ساعت

به اندوه غروبی که به دلشوره خوبی که

تو چشمام خیره میمونی به من چیزی بفهمونی

مسافر

به ما آموخته اند

                  لحظه های زندگی

                                    بی همتاست و تکرار نمیشود 

ولی نمیدانم چرا زندگی من

                        تکرار تمام لحظه های تلخ و شکست هاست

-          می ترسم از سلام که هر سلام سرآغاز دردناک یک خداحافظی است

-           می ترسم از خنده که هر لبخند پیام آور اشک است و غصه

-          میترسم از روز که می آید و نمی ماند تا شب برسد

-           می ترسم از عشق که بوی بیوفایی و تنهایی میدهد

-          میترسم از زندگی که سفر کوتاهی است تا مرگ

-          و می ترسم از سفر که نه راه را میدانم و نه مقصد را

 ولی با این همه

              سهم کوچک ما از خوشبختی

                                        همین غصه ها و غم های بزرگ است

چراغا رو خاموش کن

چراغارو خاموش کن ، هوا هوای درده
دوست ندارم ببینی  ،چشمی که گریه کرده

چراغارو خاموش کن  ،سرگرم گریه باشم
می‌خوام به روم نیارم ، باید ازت جدا شم

فکر نبودن تو دنیامو می‌سوزونه
چراغارو خاموش کن ،‌ چشم و چراغ خونه

یه خورده آرومم کن ، نشون نده که سردی
حالا وقته دروغه ، بگو که بر‌میگردی

از شرم اشکای من رفتی چرا یه گوشه
ازم خجالت نکش ، چراغا که خاموشه

اگه دلت هنوزم باهام یکم رفیقه
یه خورده دیرتر برو فقط یه چند دقیقه

گردباد

در من بپیچ وُ شکل همین گردبادها
با من برقص ،ظهر و شب و بامدادها

تنهاترین مسافر این شهر خسته ام
ناباورانه رفته ام آری زِ یادها

سیمرغ وُ بیستون وُ تب تیشه در غزل
هی شعله می کشند درونم نمادها

آه ای خدای معجزه ی شاعرانه ام
خط می زنند بی تو تنم را مدادها!

خوش کرده ام تمام دلم را به عشق تو
زخمی نزن به پیکر این اعتماد ها

تو

چیزی بلد نیستم بگم تا تو رو دلداری بدم

خدا به موقع میرسه فقط به این معتقدم

تب تلخ

خدا ما رو برای هم نمیخواست

فقط میخواست هم و فهمیده باشیم

بدونیم نیمه ما مال ما نیست

فقط خواست نیمه امونو دیده باشیم

تمام لحظه های این تب تلخ

خدا از حصرت ما با خبر بود

خودش ما رو برای هم نمیخواست

خودت دیدی دعامون بی اثر بود

---

چه سخته مال هم باشیم و بی هم

میبینم میری و میبینی میرم

تا وقتی هستی اما دوری از من

نه میشه زنده باشم نه بمیرم

نمیگم دلخور از تقدیرام اما

تو میدونی چقدر دلگیر این عشق

فقط چون دیر باید میرسیدیم

داره رو دست ما میمیره این عشق

اردیبهشت

قلمم شکسته و دلم ازین همه دروغ خسته بود

روزگار ، روزی پس از روز دیگر است و روزی پس از روز ...

بزرگ ترین دروغ زندگی ، زندگی است

و امید واژه غریبی است اگر چه غربت هم دروغ است

میخواستم فقط بگویم که میدانم

میدانم که نمیآیی و من بیهوده منتظرم

ای روز بی کسالت اردیبهشتی

من مسافر غمگین روزگار توام و تو فقط امید دست نیافتنی یک رویا

اما باور کن اینجا دیگر با تو هم کسالت آور است

 

زلزله

هر چند سراپا گله هستی ای عشق

خاموشی و بی حوصله هستی ای عشق

دل در تو بنا نهاده ایم ، اما تو

روی گسل زلزله هستی ای عشق

پ.ن : 90 هم آمد

مرگ مخفی ترین موهبت زندگی

                          من پیر شدم ،دیر رسیدی،خبری نیست

                          مانند من آسیــمه سر و دربـدری نیست

                          بســـیـار برای تـو نـوشـتـم غـم خـود را

                          بســـیـار مرا نامه ،ولی نامه بری نیست

                         یک عمر قفس بست مسیر نفســــم را

                         حالا که دری هست  مرا بال و پری نیست

                         حـالا کـه مـقـــدر شــده   آرام بگـیـــــرم

                         سیـــلاب مرا بـرده و از مـن اثری نیست

                         بگـذار که درها هـمگـی بسـته بـمانـنـد

                         وقتی که نگاهی نگران پشت دری نیست

                         بگــذار تبـــر بـر کـــمــر شـــاخه بکـــوبد

                         وقتی که بهـار آمد و او را ثمــــری نیست

                         تلخ است مرا بودن و تلـخ است مرا عمر

                         در شهر به جز مــرگ متـاع دگری نیست

استخاره

من را به غیر عشق به نامی صدا نکن

غم را دوباره وارد این ماجرا نکن

بیهوده پشت پا به غزلهای من نزن

با خاطرات خوب من اینگونه تا نکن

موهات را ببند دلم را تکان نده

در من دوباره فتنه و بلوا به پا نکن

من در کنار توست اگر چشم وا کنی

خود را اسیر پیچ و خم جاده ها نکن

بگذار شهر سرخوش زیبائیت شود

تنها به وصف آینه ها اکتفا نکن

امشب برای ماندنمان استخاره کن

اما به آیه های بدش اعتنا نکن....